GenderID.nl

Een geloof · geen feit · kritisch bekeken

Home › Identiteiten › Transfeminien

Transfeminien

Transfeminien is een spectrum-paraplu boven transvrouw die de scherpe claim "ben vrouw" vermijdt en volgens critici klinisch verschillende subgroepen onder één label samenvoegt. Het laat Blanchards indeling van mannen met genderdysforie in een homoseksueel en een niet-homoseksueel type, waarin autogynefilie een kenmerk is, buiten beeld.

Definitie volgens voorstanders

Iemand met mannelijk geslacht bij geboorte met een vrouwelijk of feminien zelfbeeld op enig spectrumpunt. Omvat transvrouwen, non-binaire feminiene personen, crossdressers met identiteitsclaim, en personen met partiële identificatie. De paraplu draagt geen eigen diagnostisch criterium; ze is een verzamellabel voor disparate subgroepen.

Oorsprong: spectrum-jargon

Het begrip hoort bij de spectrum-terminologie rond genderidentiteit; de richtlijn WPATH SOC 8 gebruikt de term "transfeminine" (bron). Ray Blanchard schreef dat heteroseksuele, aseksuele en biseksuele transseksuele mannen meer op elkaar lijken dan op het homoseksuele type (bron). Zie Blanchard-typologie.

Blanchard beschreef in 2005 hoe hij de term autogynefilie (liefde voor zichzelf als vrouw) had geïntroduceerd voor mannen die seksueel worden opgewonden door de gedachte of het beeld van zichzelf als vrouw (bron). J. Michael Bailey (2003) en Anne Lawrence (2013) schreven boeken over deze theorie.

Kritiek: één label voor verschillende groepen

Door late-onset M-to-F en vroeg-homoseksuele M-to-F-personen onder één spectrum-label te plaatsen, vervalt de mogelijkheid om hun verschillende epidemiologie, levenstrajecten en risicoprofielen apart te onderzoeken. Voor beleid (sport, gevangenis, single-sex-voorzieningen) is dat onvermijdelijk problematisch: er wordt één regel gemaakt voor groepen die feitelijk niet vergelijkbaar zijn. Een tekstboek-voorbeeld van een cirkelredenering — identiteit verklaart identiteit — en van onfalsifieerbaarheid. Er is geen marker, alleen zelfrapportage.

De Cass Review (2024) noemt de zorg voor jongeren met genderdysforie "an area of remarkably weak evidence" (bron). Levine, Abbruzzese en Mason (2022) betogen dat de interventies bij jongeren op bewijs van zeer lage kwaliteit berusten en dat een goed informed-consentproces nodig is (bron).

Behandeling: hormonen en operaties

Klinische trajecten onder de transfeminien-paraplu variëren sterk: hormoontherapie, mammoplastie, vaginoplastie en/of stemtraining. Cass (2024) beveelt aan dat NHS England bij elk regionaal centrum diensten voor 17- tot 25-jarigen inricht (bron); SBU (2022) vond het bewijs onvoldoende om de effecten van hormoonbehandeling bij jongeren te beoordelen en doet zelf geen aanbevelingen (bron). Hruz (2020) schrijft dat hoogwaardig wetenschappelijk bewijs over de effecten van deze interventies over het algemeen ontbreekt en pleit voor grote voorzichtigheid (bron). Zie detransitie-onderzoek en spijt-onderzoek.

Verwante identiteiten

Veelgestelde vragen

Bronnen

  1. Blanchard, R. (2005). Early history of the concept of autogynephilia. Archives of Sexual Behavior, 34, 439–446.
  2. Bailey, J. M. (2003). The Man Who Would Be Queen. Joseph Henry Press.
  3. Lawrence, A. (2013). Men Trapped in Men's Bodies. Springer.
  4. Cass, H. (2024). Independent Review — Final Report.
  5. Levine, S. B., Abbruzzese, E. & Mason, J. W. (2022). Reconsidering informed consent for trans-identified children, adolescents, and young adults. Journal of Sex & Marital Therapy, 48(7), 706–727.
  6. Hruz, P. W. (2020). Deficiencies in scientific evidence for medical management of gender dysphoria. The Linacre Quarterly, 87(1), 34–42.

Zie ook