Genderid.nl

Een concept · geen feit · kritisch bekeken

HomeConcept › ICD-evolutie

ICD-evolutie

De WHO-classificatie verplaatste in 2019 transseksualisme uit de psychiatrische F-categorieën naar een nieuw hoofdstuk "conditions related to sexual health" (HA60). Een depathologisering zonder empirische basis.

ICD-9 en ICD-10 (1990): F64.0 Transseksualisme

In ICD-10 was "transseksualisme" gecodeerd als F64.0, binnen het hoofdstuk "stoornissen van persoonlijkheid en gedrag". De code was vergelijkbaar met andere persoonlijkheidsstoornissen — een psychiatrische diagnose met behandelimplicaties.

ICD-11 (2019): HA60 Gender Incongruence

De WHO publiceerde in 2018 de definitieve versie van ICD-11; deze trad in 2019 in werking. Transseksualisme werd vervangen door "Gender Incongruence" (HA60) en verplaatst naar een nieuw hoofdstuk "Conditions related to sexual health". Daarmee is genderincongruentie formeel geen psychiatrische stoornis meer, terwijl de zorg nog wel vergoed kan worden — een politieke compromisfiguur.

Wie dreef de wijziging?

De WHO Working Group on Sexual Disorders and Sexual Health stond onder leiding van Geoffrey Reed en bestond grotendeels uit gender-affirmatieve clinici met banden met WPATH. Sander Breiner en anderen wezen er destijds op dat de WG niet representatief was voor klinische seksuologie wereldwijd. Critici aan beleidskant — bijvoorbeeld in de Britse Cass Review — wijzen erop dat de depathologisering klinische kwaliteit ondermijnt: zonder diagnose ook minder verplichte differentiaaldiagnostiek.

Verhouding tot DSM

ICD-11 gaat verder dan DSM-5. Waar DSM-5 nog "Gender Dysphoria" als psychische conditie behield, schaft ICD-11 het psychiatrische karakter volledig af. Dit verzwakt de zorgvuldige differentiaaldiagnostiek (autisme, dissociatie, trauma) die juist bij Rapid Onset Gender Dysphoria onmisbaar is.

Veelgestelde vragen

Bronnen

  1. World Health Organization (2018). ICD-11.
  2. Reed G.M. et al. (2016). Disorders related to sexuality and gender identity in the ICD-11. World Psychiatry.
  3. Cass H. (2024). Independent Review. NHS England.

Zie ook