Home › Concept › Wat is genderidentiteit?

Wat is genderidentiteit?

Genderidentiteit is geen biologisch of meetbaar feit. Het is een ideologisch geloof — zonder marker, zonder test, zonder bewijs — dat puberteitsblokkers, mastectomieën bij gezonde meisjes en het wegvegen van de categorie vrouw rechtvaardigt.

De definitie volgens voorstanders

Volgens de Standards of Care van WPATH 8 (2022) is genderidentiteit "het diep gevoelde, innerlijke en intrinsieke besef van het eigen gender" (vertaling van "deeply felt, internal, intrinsic sense of their own gender") (bron). De definitie berust volledig op zelfrapportage: er bestaat geen objectieve test om haar vast te stellen. Dat staat in contrast met biologisch geslacht, dat wordt bepaald door chromosomen en gameten en wel meetbaar is.

De onmiddellijke ontmanteling

De definitie valt om zodra je hem aanraakt. "Ik voel mij X, dus ben ik X" is een cirkelredenering: de claim is haar eigen bewijs. De stelling is bovendien onfalsifieerbaar — geen enkele waarneming kan haar weerleggen — en daarmee per Popper geen wetenschap maar dogma. Wat overblijft is een metafysische claim: een secularistische ziel-achtige gender-essentie, waarvan het bestaan wordt gepostuleerd zonder enig empirisch fundament.

Een ideologie, geen ontdekking

De term "genderidentiteit" kwam begin jaren 60 in de klinische literatuur. John Money had in 1955 de term "gender role" geïntroduceerd en gebruikte "gender identity" in 1966 in een persbericht over de kliniek van Johns Hopkins; Money adviseerde ook de ouders van David Reimer hem als meisje op te voeden en presenteerde de zaak-David Reimer als succes, terwijl Reimer de vrouwelijke identiteit later afwees. Het concept werd in 1968 uitgewerkt door psychoanalyticus Robert Stoller (bron). Het is geen biologische ontdekking, maar een klinische werkdefinitie die in vijftig jaar tot dogma werd. Zie de oorsprong van het concept.

De schade van het geloof

De Cass Review (2024) noemt de zorg voor jongeren met genderdysforie "an area of remarkably weak evidence" (bron). Volgens de Cass Review is er ook geen duidelijk bewijs voor een eenvoudige biologische oorzaak van genderincongruentie (par. 8.21): er is geen hersenmarker, geen genetische marker en geen meetbare marker. Puberteitsremmers bij kinderen steunen op dit concept; zie ook het onderzoek naar detransitie. In het voorwoord schrijft Hilary Cass dat er weinig andere gebieden in de zorg zijn waar professionals zo bang zijn om openlijk hun mening te geven (bron). Dhejne en collega's (2011) vonden in een Zweedse studie onder alle 324 volwassenen die tussen 1973 en 2003 een geslachtsaanpassende operatie ondergingen een veel hoger risico op overlijden door suïcide dan bij controles (gecorrigeerde hazard ratio 19,1); de auteurs concluderen dat de operatie de dysforie weliswaar verlicht, maar mogelijk niet volstaat als behandeling (bron).

Veelgestelde vragen